Уулзахын заяанд өглөөн нар шиг туяаран ирчихээд

Үд хэвийх насандаа үлгэр шиг хэвээрээ
Үлэмжийн гоёмсог зурсан зураг шиг янзаараа
Өтлөх нас гэж байдаггүй унаган хайраа
Үргэлж зүрхэнд минь жаргалтай унаган хайраа...

Нэг газар болсон тоглолтонд хамтлагийн нэг эгч энэ дууг дуулсан юм, "үзэгчид" нь тэтгэвэрт гарсан ахмад сэхээтнүүд. Томоо зааланд тоглолтоор очсон хэдэн уран сайханчид, бас тэднийг үзэх гэж дэмжих гэж очсон цөөн тооны ахмадууд өөрсдийн залгамж болсон залууса дагуулж ирсэн байсан. Дуу дундаа орохын алдад гэв гэнэт л тэр танхим бүдийгээд ирэх шиг болсон юм даа. 

Хүн бүхэн дор бүрнээ нэгийг дурсан санаж, гунигтай ч юм шиг харц нь нэг л зөөлхөн болоод ирж байсансан. Цонхны цаагуур өнгөрөх машины цуваа, утаатай Улаанбаатарын хүйтэн өвлийн бүүдгэр өдөр одоо ч миний санаанаас гардаггүй.

Үүлсийн тэнгэрт өөр өөрийн гэрэлтэй нартай ч
Үнэнч хайранд ханийн жаргалын бүүвэйн дуутай ч
Догдлон нууцаар зүрх зүрхээ дуудаад инээдэг ч
Дэргэдийн жаргалд дуулдаггүй гэмгүй гэнэн унаган хайраа....

Энэ бадаг эхэлж, хөгжим цөөхөн үзэгчтэй томоо танхимд нүргэлж байхад хажууд зогссон настай эгч тасралтгүй урсах нулимсаа ахин дахин арчаад байж билээ. Залуу насаа дурссан байх даа, ямархан амьдрал туулаад өнгөрсөн бол гэж саваагүйтэж бодох бодол ч төрөөгүй жигтэйхэн гунигтай л санагдаж байсан. Харин одоо энэ дууг тэдэнд хүргэж дуулсан эгчийг энэ дуугаа давтахад нь би бас дагаад "дуулж" сурсан ч үгийг нь нэг л цээжилж чадахгүй яваад байдаг.

Үгийг нь зохиосон Дагвадорж гуай сайхан дурсамж хуучилсан байсан даа. Энэ дууныхаа үгийг бичих гэж театрын ахмад жүжигчдээс анхны хайр гэж юу болох тухай асуухад нэг нь Нямын Цэгмид гуай билүү анхны хайр чинь хүн өтөлж өвгөрсөн ч зүрхэнд залуугаараа л байдаг юм даа гэсэн юм гэнэ лээ. Тэгээд шууд онгод нь ороод шүлгээ бичсэн гэх юм билээ. Надад Нармандах эгчийн хувилбар "ориг" байх гэж санагддаг.