Уншив... Төгсөв... Санаа алдав... Цаг хугацаа юм бүхнийг байранд нь тавьж өгдөг өө гэж... Өөрийн гэсэн бүхнээ өөрөө л олж... Босгож... Бас төгсгөх хэрэгтэй юм байна... Ойлгов...
Ингэнэ гэж ярьсан юм уу гэдэг шиг Сидней Шелдон ийм зохиол бичнэ гэж гэсэн юм уу? Детектив зохиол гэдэг ч энэ удаагийн номыг нь арай өөр үгээр тодорхойлмооор ч юм шиг.
Ямар зохиол гэдгийг нь хэлэхээс татгалзав. Өөрсдөө олоод уншчихооооо. Сидней Шелдоны зохиолуудыг уншаад байдаг, уншаад байдаг барагддаггүй. Ямар ч олон зохиол бичсэн юм, яасан ч олон зохиол нь орчуулагдсан юм гэхгүй юу хэхэ.
Зарим хүн яг сэтгэлд хүрсэн зүйлээ тодорхойлж хэлмээргүй, дотроо нуугаад бодоод яваад баймаар санагддаг шүү дээ. Яг тийм байдалтай байна.
Хүнд хэлчихвэл тэр сонссон хүн нь үгүйсгээд, хамгийн энгийн гэдгийг үнэмшилтэй тайлбарлаад, нэг ёсондоо хамаг онцгой содон бүхнийг "байхгүй" болгочихно гэдгээс айдаг юм болов уу.
Өөрийн биш л бол хүний юм бүхэн хүний л юм байдаг юм шиг байна. Юу ч байсан тэр шүү. Зүтгэж олсон, босгосон бүхэн эцсийн эцэст тэр хүнд үлддэг. Яаж ч өөрчилсөн, ямар ч зүйл бусдаас "хулгайлсан" "завшсан" "санамсаргүй олзолсон" явсаар байгаад эцэсийн эцэст өөрийн гэсэн юмтайгаа л үлдэж хоцордог юм шиг ээ.
Амьдралд ч тэр, өөрийн явж, туулж ирсэн амьдрал л үлдэнэ. Хүний амьдрал руу ороод, нэг хэсэг нь байлаа гээд тэр нь тухайн хүнийх болохгүй. Тэгэхээр өөрийн гэсэн орон зай, үнэт зүйл, чаддаг зүйл, байдаг зүйлтэй болох хэрэгтэй гэдэг энэ удаагийн уншсан номын далд санаа байв уу даа.
Уншсан номоосоо улбаалаад хаа хамаагүй зүйлтэй "жишиж", гүн гүнзгий ургуулан бодож, утга санаа гарган ухаж байгаа маань гажиг ч юм шиг хэхэ. Гэвч хувь заяа гэж хүнд хэлэхийг хүссэн зүйлээ ямар нэг аргаар заавал "хэлдэг" "ойлгуулдаг" үгүйдээ санамсаргүй нүдэнд нь "харуулдаг" гэдэг шиг л сүүлийн үед бодоод байсан зарим зүйлийнхээ хариуг олчих шиг л боллоо. Замын баримжаагаа авчих шиг л санагдлаа.
Comments
Post a Comment