гэсэн цуврал нийтлэлийг тэсэн ядан хүлээж, уншиж байгаа. "Өдрийн сонин"-ын сэтгүүлч Гантулга гэж хүний нийтлэл.
Яруу найрагт дургүй хүнийг товчхондоо би ойлгодоггүй. Эх хэлнийхээ тансаг яруу, утга уянга бүхнийг яруу найргаар дамжуулан хүртэж, мэдрэх шиг санагддаг аа. Дан ганц яруу найраг биш утга, уран зохиолыг ойлгож унших, ойлгохгүй байсан ч амарч унших хичнээн сайхан гээч. Хаа нэг цамаан, ойворгон зан хөдлөхөөрөө Африкийн хэдэн халтар найзаа "адаглаад "Дон Кихот"-ыг уншаагүй хүнтэй би юугаа ч ярих билээ" гэж ад үздэг доош хийдэг хүн байна би хэхэ.
За хадуурчихлаа. Миний мэдэхийн мэдээ ороход минь зурагтаар "Болор цом" гарч аав ээжий хоёр минь хэдэн хүүхдээ аав ээжийтэйгээ цуг тойруулчихсан, гэртээ халуу дүүгтэл гал өрдөж шимтэн үздэг байсансан. Санаж байгаагаас нэг шүлэгч элэглэл шүлэг бичээд амьтан хүнийг инээлгэж байсан юмдаг. Сургуульд орохоос л өмнө шүү дээ. Нэг сахалтай хүн өөрийх нь тухай "худалдагч хүүхний шүүгээнд жоорлосон болор цом" гэлүү тиймэрхүү утгатайгаар уншсан элэглэлийг учиргүй жумагнаад сонсож байсныг бүүр түүрхэн санаж байна.
Харин ухаан орсноосоо хойш "Болор цом"-ыг дурлан хүлээсэн маань ерээд оноос эхтэй. Номонд аль хэдийн шимтдэг болсон ахуйдаа, нутгийн эгч улаан хацарт, хамраа мааждаг Ичинхорлоог амьтан хүн шуугиулан цом авч байсан цагаас л шүлэг шимтэнгүй уншдаг, сонирхдог болсон санагдана.
Тэр үед залуу найрагчидын шүлэгтэй нимгэн ном гарч, тэрийг санаашран санаашран уншдагсан.
Архангайн Мягмарсүрэн найрагчийн Байрны хүүхэд, Сумын заан, Сумын эмч, Зах, Гэзэгтэй Даржаа гэхчилэн шүлгүүдээс авхуулаад
Үнэндээ сэтгэл минь энд удаан тогтохгүй л байна
Үеийн чамайгаа орхичихоод холоо явчихдаг ч юм билүү
Ичимхий оддын дальдчаанд бодлын сүүдэр гатачсаар
Эргээд ирэхэд минь чи намайг санаагүй байвал яанаа...
Тэр өдрийн тэнгэр дор
Эргээд нэг зогс юу
Талхны булан тэврээд
Дотуур байраа зорь юу... гэж дахин дахин уншсаар нэг мэдэхэд цээжилчихсэн байдаг байлаа.
Болор цомын наадам уншсан шүлгүүдээс Бавуугийн Лхавгасүрэн, Цоодол, Хулан, Ичинхорлоо, Доржпалам, Бадарч гэх мэт хүмүүсийн шүлгүүд сэтгэлд хоногшиж үлджээ.
Энд дурдахгүй өнгөрч болохгүй нэг хүн нь сэтгүүлч, "ярилцлагын" Бадамдоржийн Ганчимэг.
Хүмүүс санахгүй байж магад, гэвч би санадаг аа. Тайзан дээр халимаг үстэй, төдий л махлаг биш бор бүсгүй эршүүдхэнээр тэв тэвхэн алхалсаар гарч ирж богинохон шүлгээ уншаад буцан сууж байсан юмдаг. Тэр богинохон шүлгийг нь ч зах зухаас нь санадаг.
Дэмий л нэг үнсэлт
Увайгүй яанаглалын дараа
Дэндүү тайвшрал
Урт шөнө ирлээ
Дэрэн дээр үсэн ширхэг
Ганц нэгхэн байна
Дэврүүн хүсэл
...................................
Гарцаагүй алгаа гэж. Тэр цэг тавьсан ганц мөрийг нь харин би санахгүй байгаам хэхэ.
Энэ жилийн Болор цом ямар нэгэн өгөө авааны найраагүй болж, хэн нэгэн шүлэгч сэтгэлд шингэсэн сайхан шүлгээ уншиж яруу найрагт дуртай хүн бүрийг баясгаасай.
Comments
Post a Comment