Жижүүртэй

Хамгийн түрүүнд орцны жижүүртэй болсноо баяр ёслолын байдалтайгаар дуулгаж байна эдр хэхэ.

Орц цэвэрхэн байх ч сайхан байна шоо. Урд нь орцондоо жижүүртэй байхад нэг их тоож хардаггүй, хлормин үнэртэхээр л цэвэрлэгээ угаалга хийж байна гэж мэддэг, орж гарж байхад энд тэнд хог харгадсан ч нэг их анзаарч ач холбогдол өгдөггүй байлаа л да.

Орцондоо цэвэрлэгчгүй болсноос хойш бүх өнцөг булан бүрийн хог новш нүдэнд тороод бүр байчихаад орцонд хаана плитан шал нь эмтэрсэн, хагарсан, байхгүй болсныг хүртэл нүдээрээ бүртгээд байгаам биш үү хохо.

Одоо харин цэвэрлэгчтэй болсон биш нүдэнд торох ширхэг ч хоггүй цэвэрхэн сайхан, гял цал байна л даа, гэвч бүр давраад хамраа шантайлгаж үнэрлээд энэ цэвэрлэгч хлормин хийдэггүй юм байна, тэгж байгаад нэг сав хлормин өгдийм билүү гэж бодож эхэлж нтр. Хүн гээч мөн ч давруу цамаан амьтан шүү.

Хоолны дуршил огцом нэмэгдэж, өдөр бүр мөхөөлдөс авч иддэг болоод дуршлаа яаж дарах вэ гээд түмэн бодол болсон л хүн байхым. Амралтанд өгдөг бүдүүн улаан буудай шиг будааг идмээр санагдаад хайж явж хоёр янзын хөц будаа авснаа том ширхэгтэйгээр нь хуурга хийлээ. Миний хайж явсан будаа мөн байнаа мөн байна. Гэвч идэхэд олигтой ордоггүй ээ. Яг мал шиг хивж байж л тэжээл болгохоор юм байна. Амт бол гоё л доо. Шөлтэй хоолонд маш бага хийвэл болох юм шиг байна.

Орой нь тараг идлээ, боорцог идлээ, мөхөөлдөс идлээ, чихэр идлээ, шоколад идлээ гэсэн ч бас өлөн нүдэлсэн л хэвээр байх юм. Энэ амны зугаагаа идэх юмаар гаргахгүй тэсээд байдаг хүмүүс яаж чаддаг байнаа ойлгохгүймаа. Ямар арга чарга байна.

Орж ирсэн уншигчиддаа...