Нэг сайхан уудлая, бичье :)

Блогоороо шагайлгүй бас чиг удаж байна шүү. Хэн нэг хүнд хэлсэн зүйлээ блог дээрээ бичих сонирхолгүй болчихдог юм л даа. Тиймээс хамаг байдгаа ярьдаг найз нөхөдтэй, дотно хүнтэй байвал блог дээр бичих юм олдохгүй болох байх даа хэхэ.

Саяхан спот ертөнцөөр хүүхнүүд амьдарлаа ярьдаг шуурга дэгдэв үү яав? Нэг буянтан нь бүх тийм бичлэгүүдийг жагсаагаад линктэй нь тавьчихдаггүй байгаа даа, орж унший, кайф авий, боды, алгаа ташаад хүүхнүүдээ дэмжий хэхэ.

Миний хувьд бол тэр давалгаанд давалгаалахгүй ээ. Үзэл бодол маань нэг тиймэрхүү хэхэ.

Зовлонгүй, адал явдалгүй амар сайхан амьдарч ирсэн хүн гэж байхгүй байх л даа, харин тэрийгээ хэнд ярих уу? хэзээ ярих уу? юу гэж бодож дотроо хадгалж явах уу гэдэг нь хувь хүний онцлог, үзэл бодол.

Бичлэг бичсэн хүүхнүүдээ огтхон ч буруутгах гээгүй шүү. Бичих ёстой юм, дундлах ёстой юм, бас санал бодлоо хуваалцаж, бусдын бичлэгээс ухаарал олж авах хэрэгтэй л гэж бодож байна даа.

Миний үзэл бодол гэвээс нэг тийм... Юу ч гэмээр юм бэ дээ... Өөрт тулгарсан, туулж өнгөрсөн асуудлаа арай л өөрөөр хардаг, дүгнэдэг болсон. Гуньж гутрах, сэтгэлээр унах, яагаад заавал би гэж.... гэж аргаа баран яая даа гэж туулсан өдөр хоногууд өч төчнөөн байсан л байх, гэхдээ одоо эргээд бодоход харин ч амьдралын амт шимтийг мэдэрсэн сайхан дурсамжууд санагддын.

Сэтгэлд хурсан бүхнийг маань тээршаалгүй нэгд нэггүй сонсож, дараа нь за MR-аа чи хөл дээрээ бат зогсоно шүү, инээмсглэнэ шүү гэж урам өгдөг найзтай байх сайхан шүү. Тэгж хэлдэг хүн гарч ирсэн тэр цагт би тодорхой хэмжээгээр өөрийгөө олсон, бусдаас биш өөрөө өөрөөсөө хараат байдаг болсон, магадгүй хэтэрхий биеэ даасан үзэл бодолтой болчихсон байсан ч юм шиг. Ихээ эрт, яг л дэмжлэг хэрэгтэй, хэнтэй зөвлөхөө мэдэхгүй унаж босож гэх юм уу даа нэг тиймэрхүү явахад таараагүй гэхээр хувь заяа их тохуутай ч юм шиг хэхэ.

Блог уншдаг бүсгүйчүүддээ хандаж саяхан сонссон үгээ хэлмээр санагдлаа. "Босож чадаж л байвал хэдэн удаа ч унасан яадаг юм" гэсэн үг. Алдаа хийхээс хэтэрхий айгаад хэрэггүй гэдэг юм уу хийсэн алдаа, өөрт ноогдсон хувь заяа, тавиландаа битгий гутар ч гэмээр.

"Бусдын зовлон гэж энэ орчлонд үгүй" гэсэн буддын сургаалийн үгийн утга учрыг төдийлөн ухаж боддоггүй явлаа л да. Буддын ч билүү шашинд "Бусдын зовлон минийх байг, бусдын үзэх ёстойгоос надад оноож өгөг, би хуваалцъя" гэсэн үзэл явдаг тухай хальт сонсож л байлаа. Саяхан нэг эргэцүүлж бодохнээ юм бүхэн учиртай, тиймээс бурхан, эсвэл хувь заяаны оноож өгсөн тавилан бүр, үзэж туулах ёстой юм бүхэн цаанаасаа учиртай юм байна л гэж бодож байгаа.

Бурхан хүнд дааж дийлэх хэмжээгээр ачаа өгдөг гэдэг дээ. Үүнд аз жаргал, зовлон, эсвэл эд хөрөнгө гэхчлэн бүх юмыг тухайн хүний дааж туулах тэнхээнд нь тааруулж оноож өгдөг болов уу да.

Хааяа нэг тохиолдох хэцүү үедээ, эсвэл шантарсан, сэтгэл санаагаар унасан үедээ би өөрөөсөө асуудаг юм. "Хэрэв хэн нэг хүнд, эсвэл хажууд зогсож байгаа бүсгүйд яг миний туулж байгаа энэ хувь заяаг үүрүүлвэл энэ хүн яг над шиг даагаад, давж туулаад явж чадах болов уу" гэж. Тэгж бодонгуут сэтгэл амрах шиг, бас надад үүрүүлсэн энэ хувь заяаг надаас өөр хүн ингэтэл өргөж явж чадахгүй болохоор цаанаасаа хувиарлаж дээ гэж бодохоор сэтгэл санаа хавьгүй хөнгөрдөг хэхэ. 

Бас дээр нь хэцүү юм үзэж туулж яваа нэгнийгээ, буруу зүйл хийж түүнийхээ хариуг хүртэж яваа хүмүүсийг, дэндүү гэмээр азгүй хувь заяатай нэгнийг хараад айж, цэрвэж, нүгэл нь нүдээрээ гарч гэх юм уу тиймэрхүү хандлагаар харахаа ч больсон. Бусдын дааж туулж чадахгүй хэцүү хувь заяаг энэ хүн үүрэх тэнхээтэй байж, хэрэв энэ хүн үүрээгүй бол өөр хэн нэгэн магадгүй надад ч юмуу оногдох байж гэж боддог, хардаг болсон. "Бусдын зовлон гэж энэ орчлонд үгүй" гэдэг үгийн утга энд л яваам, минийхээр. Зовлон гэдэг нэгэн бүхэл зүйл юм, тэр нь нийт хүмүүсийнх л юм. Харин оноож өгөх нь л хувь заяа юм. Савны хэмжээ гэж айхтар зүйл шүү.

Бодож санаж яваагийнхаа зах зухаас ханзлаад уудлахад ийм байна. Энэ бичлэгээрээ хэн нэгнийг онцолж онилсонгүй, үзэл бодлоо тулгасангүй, тэг ингэ, тэр нь зөв энэ нь буруу гэж шүүж дүгнэх гэсэнгүй. Блог дээрээ бичлэг бичсэн бүсгүйчүүдээ ямар нэг байдлаар хамаатуулах гэсэнгүй. Зөвхөн энэ давалгаанаас улбаалаад өөрийн бодож байгаагаа бичмээр, та нартаа уудалмаар санагдсных, сайхан далим гарсныг ингээд биччихлээ :) 

АЖ Цогзолмаа гуай нэгэнтээ "Хэрэв чамд хэцүү гэмээр зүйл тохиолдвол үүнээс хэцүү юм таарна, тэр үед би яах вэ гэж өөрөөсөө асууж байгаарай" гэсэн байдаг даа. Энэ үгийг санаж явдын, би хувьдаа.