Янз бүрийн юм толгойд орж ирж байдаг. Тухайн үед тэмдэглэж аваагүй бол тэгсгээд мартагддаг уу эсвэл сүүлд нь санадаг уу гэдгээ өөрөө ч хэлж мэдэхгүй юм.
Би өөрийгөө юуг ч мартдаггүй ой сайтай л гэж бодож байсан гэхдээ үгүй юм шиг. Заримдаа "би чамд хэлсэн шүү дээ" гээд байхад нь санахгүй тохиолдол зөндөө.
Тиймээс блог дээрээ бичиж тэмдэглэж авч байх нь бас зөв ч юм шиг. Бодол санааныхаа холбоосыг хооронд нь зангидаад яваад байвал эцэстээ юу босч ирэх нь л сонин, тэрхүү олон зангилаа бүхий бодол санааны цуглуулгаа хүмүүсээр дүгнүүлж, үгийг нь сонсвол бүр их сонирхолтой байдаг ч юм шиг. Иймээс л хүмүүс блог бичдэг байх.
Жишээлбэл: Саяхан мэдээ уншиж байгаад Японд гамшиг болсны улмаас ганц бие хүмүүс амьдралыг арай өөрөөр харж, амьдралын утга учир нь юу вэ гэдэг бодолд нь ихээхэн өөрчлөлт орж олноороо гэрлэж, зуучлах товчоонд хандаж байгаа тухай уншиж байсан.
Тэр үетэй давцхаад миний таньдаг эгч надад амьдралаа ярилаа л даа. Их хөдөлмөрч, чадалтай "тачигнасан" эрч хүчтэй эгч. Би ч тэдний гэр бүлийг сайн мэднэ. Нөхөр нь асар их авъяастай уран бүтээлч байсан юм. Нөхөртэйгээ 17 настайдаа л суусан тэгээд хэдэн хүүхэдтэй болоод, нөхөр нь огт ажил хийж үзээгүй, өөрөө л ажил хийж гэр орон, аав ээжийгээ хэний ч дор оруулахгүй аваад явдаг байсан. Зах зээлийн хэцүү үед ах дүүс нь аав ээждээ тусалж чадахгүй байхад ганцаараа 2 айлын амьдралыг авч явах нь бас амаргүй л байсан гэсэн.
Хүүхдүүд нь бага болохоор 2 талынхаа аав ээжид тарааж өгч харуулаад өөрөө оёдлын цех ажилуулна, нөхрөөрөө хүүхдээ харуултал нөгөөх нь найзуудтайгаа ууж идээд, орой ирэхэд хоол унд ч үгүй хүүхэд нь түүхий гурил долоогоод сууж байхыг нь хараад аргаа бараад аав ээждээ тарааж өгсөн нь тэр гэсэн. Нөхөр нь ууж иднэ, эхнэрээ зовооно, ёстой жаргал зовлон ээлжлээд л амсхийх завгүй бужигнаж л явсан айл, тэглээ гээд нөхрийхөө толгой дээр гараагүй, нөхрөөсөө айх үедээ айна, хүндлэх үедээ хүндэлнэ, нөхөр нь ч эхнэрээ тэгж яая даа гэж сүйд болтол дарамталж зовоогоогүй Монголын жирийн гэр бүл ямар байдаг вэ тийм л амьрал туулсан. Хадам ээж нь хүүгээ юм болгонд өмөөрөөд бэрээ буруутгаж гар хүрэх үе ч байсан, нөхрөө уудаг иддэгийг нь болиулах гэж янз бүрээр л оролдсон, Хүүхдүүдээ овоо том болохоор нь гэртээ авчиртал өөр айлд өссөн хүүхдүүд нь хоорондоо таарахгүй явган хэрүүл тасрахгүй байхыг хараад л их харамссан тэгээд дахиад яасан ч тараахгүй гээд хэдэн жил зохицуулах гэж гүрийж, уйлж дуулж байж халуун ам бүлийн уур амьсгал нь бүрдсэн. Эрт хүүхэдтэй болсон болохоор 36 хүрээд л эмээ өвөө болсон хүнд хэлэхэд итгэдэггүй л байсан ерөнхийдөө амьдралдаа сөхөрч зовлоо зүдлээ гэж үглэж дуулж яваагүй эрч хүчтэй гялалзаад л хэнээс ч дутах юмгүй амьдарсан гэж дурссан.
Харамсалтай нь нөхөр нь саяхан хорт хавдраар өнгөрсөн, Нөхрөө өнгөрсний дараа л нөгөө их эрч хүч нь хаашаа ч юм алга болж нэг л хүчгүй, яагаад байгаагаа өөрөө ч ойлгохгүй өөрийгөө албадаж, хэдэн хүүхдийнхээ төлөө л шүд зуугаад явж байна гэсэн. Өөрөө өөрийгөө гайхаад урьд нь манай хүн ажил ч хийж үзээгүй орлого ч үгүй байхад насаараа л гэр орноо аваад явдаг байсан одоо болохоор юу болоод байгаа юм бол оо гээд толгой сэгсэрч байна лээ.
Тэгээд хүний амьдрал гэж хэцүү юм даа хааяа би нөхөр хүүхэд ч үгүй ганцаараа л өдий хүрсэн бол хичнээн амар вэ гэж боддог, юуны төлөө энэ олон жил ингэтлээ зүтгэж ирснээ гайхдаг гэсэн утгатай юм хэлж байсан.
Дараахан нь дахиад л хэвлэлд баахан мэдээ гараад Хужаа нар Японы цунами нь номхон далайд цөмийн туршилт хийснээс болсон гэсэн мэдээ тараахад нь би бодсон л доо....
Гон бие гозон толгой насыг барсан ч, олон хүүхэдтэй амьдарлынхаа төлөө өдөр шөнөгүй зүтгэсэн ч ямар ч ялгаагүй эцэстээ адилхан л байх юм байна, аягүйтвэл хэдхэн хүний ашиг сонирхолын золиос болоод л мажийцгаах юм байна гэж бодсон хэхэ....
Тэгээд яах ёстой юм бол оо гэхээр сонин санагдаад хэхэ.
нэг олдох амьдралыг хэзээ ч дуусах байсан хүн шиг л өнгөрөөх хэрэгтэй юм даа ... маргааш юу ч болж магадгүй учираас өнөөдөр л хайрлаж өнөөдөр л уучилж өнөөдөр л бүтээх ёстой юм байна ... би ингэж ухаарлаа яг өнөөдөр
ReplyDelete