Хотол түмнээрээ сайхан наадаж байна уу?
Би нь наадам найр болж хөөрцөглөсөнгүй. Улаанбаатарт ирээд хэд хоног гэртээ амарлаа. Сайхан хоол идсэн шиг налайж хэвтлээ.
Наадам ч болдгоороо боллоо, би гарсангүй, дэлхийн аварга ч болоод дууслаа би үзсэнгүй.
Сонирхсонгүй.
Энэ жил харин манай сум, сургуулийн ой давхцаад тэнд очиж нэг наадна, бас зураг дарнаа гээд “Занацан” сууж байна.
Сонин содон гэвэл Windows Live Writer суулгаад шууд энэ постоыг бичиж байна. Уншсан номынхоо тэмдэглэлийг ч оруулчихмаар байна.
Наадмын хуушуур гэж тэгтэл сүйд болж давхисангүй, ах эгч хоёр харин гэртээ хуушуур хийж өглөө. Өнөөдөр өөрийн гарын хоолыг хийлээ.
Гэрээс огт гарахгүй байгаагаа өөрөө тайлбарлаж чадахгүй байх юм. Юунаас болоод юм бүү мэд гарахаас нэг л зүрхшээгээд байх шиг.
Гадуур дотуур гүйх ч сонирхол алга, нийлдэг нөхөд ч үгүй юм шиг. Гэр зуур ажилаа хийсэн шиг, ийш тийш элдвийн захиа бичиж ирээдүйн ажил, төслийн төлөвлөгөөгөө бодсон шиг амарч байна.
Хэд хэдэн төсөл санаандаа боловсруулаад л байгаа, Боломж нь байвал хийнэ дээ. Тэгж байгаад би зүгээр сууж чадахгүй л хүн юм. Санаснаар биш ч гэсэн сажилснаараа яваад бодсон зүйлдээ хүрээд зах зухаас нь ч болов атгаад, хазаад, зуугаад, заримыг нь бүр амтлаад амжих л юм.
Нэг найз маань хэлж байсан юм энэ MayRowan айр муу санаатай чив чимээгүй байж байгаад л боломж болгоныг олоод авцан байдаг дээшээ ахиад л юм амжуулаад яваад байдаг гээд.
Тэр нь муу ч юм уу сайн ч юм уу мэдэхгүй, гэхдээ би ер нь аль болох боломжийг хайж олох, юм хийж бүтээх, зүгээр ангайж суух биш өөрийн боломжоо өөрөө хайж бүрдүүлж өөртөө зам гаргахыг хичээдэг. Санаанд хүрэхгүй байгаа ч зарим нэгтэй харьцуулвал хоосонгүй ээ.
Дор хаяж хэнээр ч шахуулалгүй шаардуулалгүй сануулга авалгүй, өөрөө өөрийгөө албадаад шинэ про, апп туршаад үзэх эсвэл ном унших, албадаад зориуд явж шинэ соёлтой танилцах гэхчлэн аль болох өөртөө юм “зааж өгөх” гэж боддог нь миний зарчим.
Гэхдээ байнаа, би яагаа ч үгүй байна лээ. Сая нэг хүний архив болгож хадгаласан зүйлсийг хараад дуу алдлаа шүүдээ. Гавьяат цолтой багш хүн хийсэн ажил, бүтээл, шавь нарынхаа зураг хөрөг гээд бүгдийг аль соц нийгмийн үеэс л эхлээд сайхан архивлаад үлдээсэн байна. Үзээд л за ийм хүн ч Гавъяат авахаас яахуу гэж дуу алдав. Гарын уртай ч хүн юм, бүтээл ч хүн юм, нямбай ч хүн юм. Сүүлдээ би бүр за хятад цустайм биш байгаа юун айхтар нямбай чимхлүүр хүн бэ гэж гайхлаа.
Оролцсон бүх хурал, зөвөлгөөн, арга хэмжээнийхэ нэрсийг хүртэл сайхан жагсаагаад бичиж. Гэтэл би яажээнэ? Жилд хичнээн хэлэлцүүлэг, хурал, хуулийн төсөлд санал авах зөвөлгөөн, төр, олон нийтийн чухал уулзалт, чуулган, соёл, спортын арга хэмжээ… өч төчнөөн зүйлд ордог билээ. Тэр бүхнийхээ нэрийг үнэндээ мартахаас цаашгүй ээ. Цаашид нямбай нь аргагүй тэмдэглэх хэрэгтэй юм байна гэж санав шүүдээ.
За таминь, энэ постыг уншиж байвал та нар тэгээд өөрөө өөртөө архив үүсгээрэй. Зарим нэг нь аль эрт архив үүсгэсэн байх л даа гэхдээ л өөрөөсөө эхлэх хэрэгтэй юм байна шүү. Нийгэм, ажил, олон нийт, гэр бүл гэж сэвж давхисаар яваад эцэст нь яг өөрийн гэсэн архивгүй, өөрийн гардаж хийсэн ажил үйлс, бүтээлийн ямар ч танилцуулгагүй хоцрох хүн надаас эхлээд байгаа байх шүү.
Сануулчихъя хө!
Бага байхын л Наадам надад хамгийн уйтгартай баяр санагддаг байж билээ. Учир нь ах эгч нар эмээг дагаад хөдөө явчихна, дүү бид 2 хотод аав ээжтэй үлдээд, ээж хуушуур хайраад аав бөх өө үзээд, ганц нэгэн хамаатан манайхаар ирээд л нэг тийм уйтгартай л өдрүүд хүүхэд насны дурсамжинд байдаг болохоор үнэн дээ одоо ч надад наадам бусад баяр шиг догдлол төрүүлдэггүй.
ReplyDeleteЗарим хүмүүс нээрээ бүр төрөлхийн л нэг тийм нямбай, цэгцтэйгээр хамаг зүйлсээ нямбайлан хадгалаад байдаг шүү. Та өөрөө ядаж л намайг бодвол архивтай хүн байна, тийм юм чинь бүр тоймлоод гоё архивтай болох амархан байх аа, амжилт ;)